Vesalingarnir á svið í annað sinn
Úr Vesalingunum.
Það var ys og þys í Þjóðleikhúsinu í dag þar sem listamenn og starfsfólk voru í óða önn að leggja lokahönd á eina umfangsmestu sýningu seinni ára, Vesalingana.
Þetta er í annað sinn sem söngleikurinn er færður upp í Þjóðleikhúsinu. Selma Björnsdóttir leikstjóri segir að sýningin sé afar umfangsmikil að öllu leyti, margir leikarar, stór hljómsveit og svo hafi hópurinn heilmikla sögu að segja.
Sögusviðið er París á fyrri hluta 19. aldar. Fylgst er með manni sem reynir að hefja nýtt líf eftir fangelsisvist. Skyggnst er inn í heim hinna útskúfuðu, þjáninar þeirra, vonir og ástir. Selma segir að sagan sé stórbrotin. Hún eigi við á öllum tímum og falli aldrei úr gildi. Svo sé tónlistin í verkinu einstaklega falleg.
Hljómsveitin verður að reiða sig á stjórnandann, þar sem hún er niðri í gryfju framan við sviðið og sér því ekki það sem þar gerist. Þorvaldur Bjarni Þorvaldsson tónlistarstjóri býst þó við að það reyni meira á söngvarana á sviðinu en hljóðfæraleikarana í gryfjunni. „Þeir eru náttúrlega fyrir ofan okkur,“ segir hann. „Svo er gólfið á milli og loks kemur hljóðið úr hátölurum og berst út í salinn. Það er jafnvel hærra en það sem berst úr gryfjunni þannig að það þurfa allir að vera á prikinu hjá mér til að allt passi saman.“
Þegar svo stutt er í frumsýningu hlýtur leikstjórinn að vera með hnút í maganum, eða hvað?
„Nei,“ svarar Selma Björnsdóttir. „Ég er það nefnilega ekki. Ég er pollróleg, þetta er svo skemmtilegt.
Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is
