ruv.is

Villiféð sem hefur verið í fjallgarðinum milli Patreksfjarðar og Tálknafjarðar í áratugi er mjög ólíkt öðru sauðfé í landinu. Villikindurnar eru talsvert háfættari og mjög fimar í klettaklifri. Auk þess eru þær ljónstyggar. Hrútarnir jafnvel með það sem eystra ef ekki víðar hefur verið kallað tveggja punga klof; það er með mjóa en langa afturfætur. Nítján þeirra náðust í gær þegar reynt var að útrýma stofninum. Fjórtán þeirra náðust lifandi; fimm hröpuðu fyrir björg.

Stór hópur manna og hunda fór í gær í fjallgarðinn milli Patreksfjarðar og Tálknafjarðar til að freista þess að ná fénu. Í áranna rás hafa verið gerðar margar árangurslausar tilraunir til að útrýma stofninum sem heldur sig helst í Ytri Fáskrúðsdal og Hvannadal. Deilt er um hvort þessar aðgerðir séu nauðsynlegar en samkvæmt dýraverndarlögum er lausaganga sauðfjár ekki leyfileg að vetri til af mannúðarástæðum.

Ásgeir Jónsson, formaður fjallskilanefndar á Tálknafirði, segir að fjórar eða fimm kindur séu enn í fjallinu og verður gerð önnur atlaga að þeim síðar. Hann segir að féð sé gríðarlega styggt. Það hafi stefnt til fjalla þegar það varð vart við mannaferðir og voru bátar notaðir til að ferja smala fyrir kindurnar.

Ásgeir segir að féð hafi nægt beitiland og gott skjól í fjallinu. Megnið hafi verið hrútar og því fjölgunin hæg. Þetta fé sé lítið líkt þeim kindum sem ræktaðar séu á sauðfjárbúum; háfætt og hannað til að fara um bröttustu klettabelti sem vanir fjallamenn myndu varla leggja í. Hann segir ekki eftirsóknavert að rækta þetta fé til manneldis. Á því sé ekki sú vöðvafylling sem bændur sækist eftir.

Hér má horfa á myndir af villfénu og frá smöluninni.

frettir@ruv.is